Zonnestelsel
Uit nieuwe waarnemingen van de raadselachtige buitenringen van Uranus blijkt dat deze nog mysterieuzer zijn dan astronomen hadden gedacht, en hun ongebruikelijke eigenschappen wijzen erop dat er iets raadselachtigs gaande is in het maansysteem van de planeet. Deze waarnemingen suggereren dat kleine, mysterieuze manen met verrassend verschillende eigenschappen de bron zijn van de deeltjes waaruit de twee buitenste ringen bestaan, en dat er waarschijnlijk nog meer onontdekte manen zijn naast de 29 die al rond Uranus bekend zijn.
Wetenschappers van het NSF–DOE Vera C. Rubin Observatory, dat gezamenlijk wordt gefinancierd door de Amerikaanse National Science Foundation en het Office of Science van het Amerikaanse Ministerie van Energie, hebben een ongekende reeks asteroïde-ontdekkingen ingediend bij het Minor Planet Center van de IAU, waaronder honderden verre werelden voorbij Neptunus en 33 voorheen onbekende asteroïden in de buurt van de aarde.
De James Webb-ruimtetelescoop van NASA/ESA/CSA en de Hubble-ruimtetelescoop van NASA/ESA hebben hun krachten gebundeld om nieuwe beelden van Saturnus vast te leggen, waardoor de planeet op opvallend verschillende manieren in beeld komt. Waarnemingen in het infrarood en het zichtbare licht tonen lagen en stormen in de atmosfeer van de ringplaneet. Door te observeren in complementaire golflengten van licht, bieden Webb en Hubble wetenschappers een rijker, meer gelaagd inzicht in de atmosfeer van de gasreus.
In 2022 botste de Double Asteroid Redirection Test (DART)-missie van NASA opzettelijk op de asteroïde Dimorphos, die in een baan om een grotere asteroïde genaamd Didymos draait. Nu hebben wetenschappers bevestigd dat DART niet alleen de baan van Dimorphos rond zijn binaire metgezel heeft veranderd, maar ook de baan van het hele binaire systeem rond de zon.
Vulkanische activiteit is niet uniek voor de aarde: sporen van vulkanische activiteit, zoals lavatunnels, zijn ook gevonden op Mars en de maan. Nu heeft de Universiteit van Trento het bestaan aangetoond van een lege lavatunnel, zelfs in de diepten van Venus, een planeet waarvan het oppervlak en de geologie grotendeels zijn gevormd door vulkanische processen.
Elke situatie heeft een positieve kant. In 2032 zou de maan zelf wel eens een bijzonder positieve kant kunnen krijgen als ze wordt geraakt door een asteroïde van 60 meter breed. De kans dat zoiets gebeurt is nog steeds relatief klein (slechts ongeveer 4%), maar niet te verwaarlozen. Wetenschappers beginnen zich voor te bereiden op zowel het slechte scenario (enorme risico's voor satellieten en een regen van enorme meteorieten op een groot deel van de planeet) als het goede scenario (een unieke kans om de geologie, seismologie en chemische samenstelling van onze naaste buur te bestuderen).
Zorgvuldige heranalyse van gegevens van meer dan tien jaar geleden wijst uit dat Titan, de grootste maan van Saturnus, geen uitgestrekte oceaan onder zijn ijzige oppervlak heeft, zoals eerder werd gesuggereerd. In plaats daarvan bestaat een analyse onder het bevroren oppervlak waarschijnlijk uit meer ijs dat plaats maakt voor modderige tunnels en zakken smeltwater in de buurt van de rotsachtige kern. Gegevens van NASA's Cassini-missie naar Saturnus deden onderzoekers aanvankelijk vermoeden dat er onder het ijs op Titan een grote oceaan van vloeibaar water lag.
Ongeveer 4,5 miljard jaar geleden vond de meest ingrijpende gebeurtenis in de geschiedenis van onze planeet plaats: een enorm hemellichaam genaamd Theia botste met de jonge aarde. Hoe de botsing zich precies heeft voltrokken en wat er daarna precies is gebeurd, is nog niet definitief opgehelderd. Wat echter wel zeker is, is dat de grootte, samenstelling en baan van de aarde hierdoor zijn veranderd, en dat de inslag het begin markeerde van onze trouwe metgezel in de ruimte, de maan.
Het meten van de snelheid van het zonnestelsel door de ruimte klinkt eenvoudig, maar het is een van de meest uitdagende tests van ons kosmologisch begrip. Terwijl ons zonnestelsel door het universum reist, creëert deze beweging een subtiele asymmetrie, een ‘tegenwind’ waarbij iets verder weg gelegen sterrenstelsels meer in onze reisrichting verschijnen dan achter ons.
Het is algemeen bekend dat Jupiter een cruciale rol speelt in de dynamiek van het zonnestelsel. Als grootste planeet voorbij de ‘vorstgrens’, de grens waar vluchtige stoffen (zoals water) bevriezen, beschermt Jupiter de planeten van het binnenste zonnestelsel tegen mogelijke inslagen van asteroïden en kometen.
James Webb Space Telescope
Astrofotografie
Ruimtevaart in China
Dit gebeurde vandaag in 2009
De Swift Gamma-Ray Burst Mission satelliet detecteert een gammaflits met een roodverschuiving van 8,2. Hieruit blijkt dat de gammaflits GRB 090423 een afstand heeft van 13,1 miljard lichtjaar wat op dat moment het verst bekende object in het heelal was. Dit wil dus zeggen dat deze gammaflits plaatsvond toen het heelal nog maar 5% van zijn huidige leeftijd had. De ontdekking van GRB 090423 is voor astronomen een bewijs dat zware sterren ook al werden gevormd toen het heelal pas 630 miljoen jaar oud was. Foto: NASA
Redacteurs gezocht
Ben je een amateur astronoom met een sterke pen? De Spacepage redactie is steeds op zoek naar enthousiaste mensen die artikelen of nieuws schrijven voor op de website. Geen verplichtingen, je schrijft wanneer jij daarvoor tijd vind. Lijkt het je iets? laat het ons dan snel weten!
Wordt medewerkerSteun Spacepage
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.