"Houston, we have a problem." Drie woorden, of eigenlijk vier, die de geschiedenis van de ruimtevaart voorgoed hebben bepaald. Uitgesproken door astronaut Jack Swigert aan boord van het beschadigde Apollo 13-ruimtevaartuig op 13 april 1970, werden ze gericht aan één adres: het Mission Control Center in Houston, Texas. In de decennia voor en na die bewuste nacht heeft dit zenuwcentrum iedere Amerikaanse bemande ruimtemissie vanuit de diepte begeleid, bewaakt en gered wanneer dat nodig was. Het Mission Control Center, officieel de Christopher C. Kraft Jr. Mission Control Center, in radiojargon aangeduid als 'Houston', is het operationele hart van NASA's bemande ruimtevaartprogramma.
Vanuit dit gebouw op het Lyndon B. Johnson Space Center in Houston, Texas, worden astronauten gevolgd van het moment dat hun raket de lanceerinstallatie verlaat totdat ze veilig terug op aarde zijn geland. Het is een plek van ongekende technische complexiteit, van historische beslissingen en van de stille, vastberaden precisie die ruimtevlucht mogelijk maakt.
Locatie: Houston, Texas
Het Mission Control Center bevindt zich op het terrein van het Lyndon B. Johnson Space Center (JSC), gelegen aan 2101 NASA Parkway in Houston, Texas. Het JSC-complex omvat meer dan honderd gebouwen op een terrein van 660 hectare in de Clear Lake-wijk aan de zuidoostkant van Houston, op ongeveer 32 kilometer van het stadscentrum. Het MCC zelf is gehuisvest in Building 30, een vijfverdiepingen tellend gebouw dat in 1964-1965 werd gebouwd in de International Style, ontworpen door architect Charles Luckman. Het gebouw is een rechthoekig, sober betonnen bouwwerk, typisch voor de zakelijke modernistische architectuur van de jaren zestig, en valt van buiten nauwelijks op. Maar binnen gaan kamers schuil die de geschiedenis van de mensheid hebben bepaald. In 1992 werd een uitbreiding, het zogenoemde Building 30 South, aan het complex toegevoegd, een vijfverdiepingen tellend gebouw dat in 1998 operationeel werd en twee nieuwe vluchtcontrolekamers herbergt. De keuze voor Houston als locatie voor het nieuwe bemande ruimtevaartcentrum van NASA was niet vanzelfsprekend. NASA Administrator James Webb stelde in juli 1961 een site-selectieteam samen met specifieke criteria: toegang tot water- en luchttransport, nabijheid van een telecommunicatienetwerk, beschikbaarheid van industriële en contractor ondersteuning, een gematigd klimaat geschikt voor buitenwerk het hele jaar door, en aanwezigheid van universiteiten. Op 19 september 1961 maakte NASA officieel bekend dat Houston de thuisbasis zou worden van het nieuwe Manned Spacecraft Center. De nabijheid van Rice University, Texas A&M en de University of Texas speelde een rol, evenals de lobbykracht van de Texaanse politici, niet in de laatste plaats de latere president Lyndon B. Johnson zelf, die als Senate Majority Leader in 1958 de wetgeving had gesponsord die NASA oprichtte.
De vroege Mercury-jaren: het Cape MCC (1959-1965)
Het eerste Mission Control Center van NASA was niet in Houston gevestigd, maar in Florida: op Cape Canaveral, in het Engineering Support Building aan het oostelijke uiteinde van Mission Control Road. Dit gebouw, technisch de Mercury Control Center geheten, beheerde alle Mercury-missies van de eerste onbemande tests vanaf 1959 tot en met de bemande vluchten van Alan Shepard, Gus Grissom, John Glenn en de anderen. Het was een relatief eenvoudige faciliteit: drie rijen consoles in een rechthoekige zaal, met beperkte computerondersteuning en communicatie via teletype met tracking stations en schepen verspreid over de hele wereld. Christopher Kraft, later de naamgever van het huidige MCC, was de eerste Flight Director die vanuit deze kamer opereerde. Kraft had een vrijwel alleenheerschappij over de beslissingen in de vroege Mercury-jaren: zijn woord was wet. Voor de 22-baans vlucht van Mercury 9 (Faith 7, mai 1963) moest hij de leiding delen met John Hodge, een Engelsman die naar NASA was gekomen na de annulering van het Canadese Avro Arrow-project. Dit markeerde het begin van het systeem van meerdere, wisselende Flight Directors dat tot op de dag van vandaag van kracht is. Het Cape MCC was zijn tijd ver vooruit voor zijn tijdperk, maar had structurele beperkingen. De onbemande Gemini 1 en Gemini 2 en de eerste bemande Gemini-vlucht (Gemini 3, met Gus Grissom en John Young in maart 1965) werden nog vanuit Cape Canaveral bestuurd. Daarna was het Houston's beurt. Het Cape-gebouw werd later een stop op de Kennedy Space Center Visitor Complex-tours, maar werd in mei 2010 afgebroken vanwege asbestverontreiniging en de geschatte reparatiekosten van vijf miljoen dollar.
De overgang naar Houston: Gemini 4 (1965)
Op 3 juni 1965 ging de vlag van Mission Control voor het eerst omhoog in Houston. Gemini 4, de missie waarbij astronaut Ed White de eerste Amerikaanse ruimtewandeling maakte, was de eerste vlucht die volledig werd bestuurd vanuit het nieuwe Mission Control Center op het Johnson Space Center. De timing was bewust symbolisch: een historische eerste, de eerste Amerikaanse EVA, zou worden geleid vanuit een historische nieuwe faciliteit. Het nieuwe Houston-MCC was een sprong voorwaarts in mogelijkheden. Waar het Cape MCC drie rijen consoles had, beschikten de nieuwe Mission Operations Control Rooms (MOCR, uitgesproken als 'mo-ker') in Building 30 over vier rijen met gespecialiseerde posities. De vluchtcontroleurs konden op grotere schermen zien waar het ruimtevaartuig zich bevond, en de communicatie-infrastructuur was aanzienlijk verbeterd. Bovendien was er eindelijk ruimte voor de 'achterkamers', de Multipurpose Support Rooms (MPSR) en de Spacecraft Analysis Room (SPAN), waar ondersteunende teams van ingenieurs aanvullende analyses uitvoerden.
De Apollo-jaren (1967-1972)
De Apollo-jaren waren de gouden periode van het Mission Control Center. Building 30 huisvestte twee identieke MOCR's: MOCR 1 op de tweede verdieping en MOCR 2 op de derde verdieping. MOCR 2 werd gebruikt voor alle grotere Apollo-missies met een Saturn V-raket, inclusief Apollo 11. MOCR 1 was gereserveerd voor de Saturn IB-missies: Apollo 5, Apollo 7, het Skylab-programma en het Apollo-Soyuz-project. In MOCR 2 werd op 20 juli 1969 geschiedenis geschreven. Flight Director Gene Kranz leidde het team van vluchtcontroleurs dat de Apollo 11 Lunar Module Eagle naar de maanoppervlakte begeleidde. Toen Neil Armstrong meldde dat de Eagle had geland, 'The Eagle has landed', brak er gejuich los in de controlekamer. In dat moment was MOCR 2 het meest bekeken interieur op aarde: camerateams hadden de zaal in beeld tijdens de live televisie-uitzending die door honderden miljoenen mensen werd gevolgd. Maar de Apollo-jaren waren niet alleen triomfen. Op 13 april 1970 ondervonden de vluchtcontroleurs in MOCR 2 hun zwaarste beproeving: de explosie aan boord van Apollo 13. Vluchtdirecteur Gene Kranz leidde een marathonshifts van 87 uur waarbij het team creatieve oplossingen moest bedenken om drie astronauten veilig naar huis te brengen met een zwaar beschadigd ruimtevaartuig. Het was een moment dat de kerncompetentie van Mission Control, kalm blijven, problemen oplossen, beslissingen nemen, op de allergrootste proef stelde. Na de succesvolle afloop van Apollo 13 sprak Gene Kranz zijn beroemde woorden die later de ondertitel werden van een heel tijdperk: 'Failure is not an option.' Die woorden vatten de filosofie van Mission Control samen: iedere scenario wordt doorgedacht, iedere fout heeft een back-upplan, iedere controleur kent zijn systemen tot in de kleinste details. In december 1972 sloot het Apollo-programma af met Apollo 17, de laatste missie naar de maan. MOCR 2 had alle zes succesvolle maanlandingen en de bijna-ramp van Apollo 13 begeleid.
Skylab en Apollo-Soyuz (1973-1975)
Na Apollo volgden Skylab en het Apollo-Soyuz Test Project. Het Skylab-ruimtestation, gelanceerd in mei 1973, zorgde direct voor een crisis: het thermische beschermingsschild en een zonnepaneel werden beschadigd bij de lancering. Mission Control coördineerde de reparatiemissie waarbij astronauten in de ruimte een noodgevonden parasol plaatsten. Het was wederom een staaltje van improviseren onder druk, precies het domein van Mission Control. Het Apollo-Soyuz Test Project in juli 1975 markeerde het eerste gezamenlijke bemande ruimtevaartuig van de VS en de Sovjet-Unie, een politiek geladen docking in de ruimte die Mission Control meebeheerde. Daarna volgde een periode van zes jaar zonder bemande Amerikaanse ruimtevluchten.
Het Space Shuttle-tijdperk (1981-2011)
Met de introductie van de Space Shuttle in 1981 werden de MOCR's omgedoopt tot Flight Control Rooms (FCR, uitgesproken als 'ficker'). FCR 1 werd de eerste Shuttle-controlekamer. In de dertien jaar erna vonden 135 Shuttle-missies plaats, allemaal bestuurd vanuit Building 30. Het Shuttle-tijdperk kende twee van de donkerste momenten in de geschiedenis van de bemande ruimtevaart. Op 28 januari 1986, 73 seconden na de lancering van Challenger, explodeerde het voertuig boven de Atlantische Oceaan, waarbij alle zeven bemanningsleden om het leven kwamen. In Mission Control volgden de vluchtcontroleurs de telemetrie in stilte, niemand begreep aanvankelijk wat er was gebeurd. Drie dagen later bezochten president Reagan en Nancy Reagan het Johnson Space Center voor een herdenkingsdienst voor 6.000 NASA-medewerkers en 4.000 gasten. Op 1 februari 2003, 16 minuten voor de geplande landing, verloor Mission Control het contact met de Space Shuttle Columbia. Telemetrie toonde een cascade van sensorsignalen die een catastrofale structuurfout aangaven bij terugkeer door de atmosfeer. Ook Columbia's zeven bemanningsleden kwamen om het leven. Op 4 februari 2003 werd wederom een herdenkingsdienst gehouden op het Johnson Space Center, ditmaal bijgewoond door president George W. Bush en zijn echtgenote Laura Bush. In 1992 begon NASA met de bouw van de zuidelijke uitbreiding van Building 30, het zogenoemde '30 South'. Dit vijfverdiepingen tellende aangebouwde gebouw werd in 1998 operationeel en huisvest twee nieuwe FCR's: de White FCR (voor latere Shuttle-missies) en de Blue FCR (aanvankelijk de Special Vehicles Operations Room, later de eerste ISS-controlekamer).
Het ISS-tijdperk (1998-heden)
Vanaf eind 1998, met de lancering van het eerste ISS-module Zarya, neemt Mission Control de leiding over de permanente aanwezigheid van mensen in de ruimte. De ISS-vluchtcontrolekamer in Building 30 draait zonder onderbreking: 24 uur per dag, 7 dagen per week, 365 dagen per jaar. Iedere minuut van iedere dag is er een team vluchtcontroleurs in Houston dat de systemen van het ISS bewaakt en de bemanning ondersteunt. In 2006 verhuisde de ISS-vluchtcontrole van de Blue FCR naar de volledig vernieuwde FCR 1, die was verbouwd om de groeiende complexiteit van het ISS en de internationale samenwerking met partner-controlecentra in Moskou (TSUP), Tsukuba (Japan), Oberpfaffenhofen (ESA/Duitsland) en Montreal (Canada) te kunnen beheren. Tussen 2012 en 2014 onderging het MCC een grootschalige modernisering: het MCC-21-project (Mission Control Center for the 21st Century). Alle consoles in de FCR's, de Simulation Control Area (SCA) en de Multipurpose Support Rooms (MPSR's) werden vervangen door moderne hardware, mede om commerciële bedrijven een aanwezigheid in Mission Control te geven, een weerspiegeling van NASA's toenemende samenwerking met de private sector. Op 14 april 2011 werd Building 30 officieel hernoemd naar Christopher C. Kraft Jr., de man die het concept van Mission Control feitelijk heeft uitgevonden en al zijn eerste Flight Director was geweest. Kraft overleed op 22 juli 2019, de dag na de 50ste verjaardag van de Apollo 11-maanlanding.
De vluchtcontroleurs: specialisten achter de consoles
- De Flight Director: ultieme autoriteit
De Flight Director, aangeduid als FLIGHT in radiocommunicatie, is de absolute autoriteit in de vluchtcontrolekamer. Alle beslissingen die niet door de bemanning zelf kunnen worden genomen, zijn ultiem de verantwoordelijkheid van de Flight Director. In een noodsituatie is zijn of haar woord wet: niemand, geen NASA-manager, geen minister, geen president, kan de Flight Director tijdens een missie overrulen wanneer het om de veiligheid van de bemanning gaat. Dit is een bewuste filosofische keuze die teruggaat op Christopher Kraft zelf, die dit principe in de vroege Mercury-jaren heeft geïnstitutionaliseerd. Een Flight Director is geen manager die toevallig vluchten begeleidt: het zijn ervaren ingenieurs die jarenlang als gespecialiseerde vluchtcontroleur hebben gewerkt voordat ze promoveren naar de Flight Director-positie. Bekende Flight Directors door de geschiedenis heen zijn Christopher Kraft (Mercury), Gene Kranz (Gemini, Apollo), Glynn Lunney (Apollo 13 nachtshift), John Aaron (Apollo 12 en de beroemde 'SCE to AUX'-oproep), en in recentere tijden Holly Ridings en Zebulon Scoville voor ISS-operaties. - De Trench: baan en navigatie
De eerste rij consoles, vanouds 'The Trench' genoemd, een term bedacht door Apollo-era RETRO-controleur John Llewellyn, herbergt de specialisten die verantwoordelijk zijn voor de baan van het ruimtevaartuig. De Flight Dynamics Officer (FIDO) is verantwoordelijk voor de baanmechanica: het berekenen van manoeuvres, rendezvous-procedures en de terugkeerbaan. De Retrofire Officer (RETRO) is gespecialiseerd in terugkeeropties, wanneer en hoe een vlucht kan worden afgebroken en het voertuig kan landen. De Guidance Officer (GUIDO) bewaakt de navigatiesystemen en de boordcomputers. In Apollo-tijden zat ook de Booster Systems Engineer (BOOSTER) in de Trench, die de raket bewaakt tijdens de eerste minuten van de vlucht. - Systemen en levensinstandhouding
De tweede rij is traditioneel het domein van de systeem-specialisten. De EECOM (Electrical, Environmental and Consumables Manager) bewaakt de levensinstandhoudingssystemen: de zuurstofdruk, CO2-scrubbers, watervoorraden, thermische regeling en de elektrische systemen. De EGIL (Electrical Generation and Illumination) bewaakt de elektrische generatie, distributie en de voeding van alle subsystemen. De GNC-controleur (Guidance, Navigation & Control) bewaakt de houdingsregeling van het voertuig, hoe het ruimtevaartuig georiënteerd is in de ruimte en hoe het manoeuvreert. Voor ISS-operaties zijn er aanvullende specialisten: de ADCO (Attitude Determination and Control Officer) bewaakt de oriëntatie van het station, de ODIN (Onboard Data Interfaces and Networks) bewaakt de boordcomputers en de datanetwerken aan boord, en de ROBO (Robotics) coördineert het gebruik van de Canadarm2 en andere robotica op het ISS. - Communicatie: CAPCOM en INCO
Een van de bekendste posities in Mission Control is die van de CAPCOM, de Capsule Communicator. Dit is de enige persoon in Mission Control die rechtstreeks radio-contact mag maken met de bemanning in de ruimte. Alle andere communicatie loopt via de CAPCOM als tussenpersoon. De reden hiervoor is simpel: één stem, één kanaal, geen verwarring. In de vroegste jaren was de CAPCOM altijd zelf een astronaut, iemand die de ervaring en het inzicht had om snel, helder en zonder misverstanden te communiceren. Tot op de dag van vandaag is de CAPCOM doorgaans een astronaut of een voormalig astronaut. De INCO (Integrated Communications Officer) bewaakt alle communicatiesystemen, de radiofrequenties, de S-band en Ku-band links, de videoverbindingen en de datastromen tussen het ruimtevaartuig en het grondnetwerk. In het ISS-tijdperk verloopt een groot deel van de communicatie via de Tracking and Data Relay Satellites (TDRS), een reeks geosynchrone satellieten die bijna continu contact mogelijk maken met het ISS. - Medische bewaking: de Flight Surgeon
De Flight Surgeon (SURGEON) is de arts van het team, een ruimtegeneeskundige die de vitale functies van alle bemanningsleden bewaakt: hartslag, bloeddruk, slaappatronen, vochtinname, en in het ISS-tijdperk ook psychologische welzijnsindicatoren. De Flight Surgeon kan de CAPCOM adviseren over medische kwesties, maar communiceert bij medische nood ook rechtstreeks met de bemanning. Alle medische gegevens van de bemanning worden in real-time via de telemetrie naar de grond gestuurd. - Publieksinformatie: de PAO
De Public Affairs Officer (PAO) in Mission Control zorgt voor de communicatie met de buitenwereld. De PAO verzorgt het live-commentaar tijdens missies voor media en het grote publiek, de stem die men hoort bij NASA-televisieuitzendingen. De bekendste PAO in de Mercury-tijd was 'Shorty' Powers, die de bijnaam 'Voice of Mercury Control' verwierf. In het Apollo-tijdperk was het de PAO die de fanfare-commentaar verzorgde bij de maanlandingen.
Technische infrastructuur: computers, netwerken en telemetrie
De computertechnologie van Mission Control heeft in zestig jaar een revolutie doorgemaakt. Tijdens de Mercury-missies was er nauwelijks computercapaciteit direct beschikbaar in Houston: berekeningen werden uitgevoerd door het Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Maryland, en via teletype doorgegeven. Voor de Apollo-missies beschikte het MCC over IBM System/360-mainframecomputers, elk zo groot als een kledingkast, die telemetriedata verwerkt en baanberekeningen uitvoerden. De totale rekencapaciteit van alle Apollo-era computers tezamen was minder dan die van een hedendaagse smartphone. In de Shuttle-jaren werd de infrastructuur geleidelijk gemoderniseerd met VAX-minicomputers en gespecialiseerde workstations. Bij de MCC-21-modernisering (2012-2014) werd de gehele IT-infrastructuur vervangen door een moderne, op Linux gebaseerde omgeving met hoogwaardige workstations voor elke console. De displays aan de voorzijde zijn nu grote LED-videoschermen die in hoge resolutie real-time data kunnen tonen. De dataverbindingen met het ISS verlopen via de TDRS-satellietconstellatie met bandbreedtes van meerdere megabits per seconde, ook dit een kwantumsprong ten opzichte van de smalle Mercury-radioverbindingen van een paar kilobit per seconde.
Telemetrie is de stroom van sensordata die continu van het ruimtevaartuig naar de grond wordt gestuurd. Het ISS heeft duizenden sensoren die temperatuur, druk, elektrisch vermogen, stroomsterkte, vloeistofniveaus, stralingsblootstelling, CO2-concentraties, vochtigheid, trillingen en nog tientallen andere parameters meten. Al deze data stroomt via de Ku-band en S-band verbindingen naar de TDRS-satellieten, vandaar naar de White Sands Complex in New Mexico, en vervolgens naar Houston. In Mission Control worden deze gegevensstromen in real-time gedistribueerd naar alle relevante consoleposities. De EECOM ziet de levensinstandhoudingssensor-data, de ADCO ziet de gyroscoop- en reactiewielsignalen, de ODIN ziet de computerstatus. Iedere controleur heeft zijn eigen subset van de totale telemetriestroom. Als een sensor een anomalie registreert, verschijnt er een alarm op het scherm van de verantwoordelijke controleur, en begint onmiddellijk de analyse. Is het een echte anomalie of een sensorstoring? Wat zijn de procedures? Is er actie van de bemanning vereist? Dit is het dagelijkse werk van Mission Control.
In de vroege jaren van Mercury en Gemini beschikte NASA over een uitgebreid netwerk van grondstations en schepen verspreid over de hele wereld, het Manned Space Flight Network (MSFN). Dit netwerk omvatte stations op onder meer het Canarische eiland Gran Canaria, in Tananarive (Madagascar), Honeysuckle Creek (Australië), Carnarvon (Australië), Guaymas (Mexico), Bermuda en Bermuda. Tracking ships als de Rose Knot Victor en de Coastal Sentry Quebec vulden de gaten in de dekking op de oceanen. Met de introductie van de Tracking and Data Relay Satellite-constellatie (TDRS) in de jaren tachtig en negentig werd het grondstation-netwerk sterk uitgedund. De TDRS-satellieten, geosynchrone satellieten op 35.786 kilometer hoogte boven de evenaar, bieden bijna continue dekking voor objecten in de lage aardbaan zoals het ISS. De ISS heeft momenteel via TDRS een communicatiedekking van circa 85 tot 100 procent van zijn baan, vergeleken met de 10 à 15 procent dekkingsvensters die bij vroege Mercury-vluchten beschikbaar waren.
Mission Control wordt 24 uur per dag operationeel gehouden, en een storing in de systemen is niet acceptabel. Building 30 beschikt dan ook over uitgebreide redundantie op alle niveaus. Er zijn meerdere onafhankelijke communicatieverbindingen met het ISS, via TDRS, maar ook via grondstations als back-up. De computersystemen zijn gerepliceerd met hot-standby systemen die binnen seconden kunnen overnemen. Noodstroomgeneratoren kunnen het gebouw uren lang van stroom voorzien bij een stroomstoring. En wanneer FCR 1 tijdelijk buiten gebruik is voor onderhoud, kan de White FCR of een andere kamer de ISS-vluchtcontrole tijdelijk overnemen.
Software: het kloppend hart binnen het MCC
In de Mercury- en Gemini-jaren draaide het rekencentrum van Mission Control op vijf IBM 7094-mainframecomputers in de Real Time Computer Complex (RTCC) op de begane grond van Building 30. De RTCC omvatte de Mission Operational Computer (MOC), de Dynamic Standby Computer (DSC), de Simulation Operations Computer en twee aanvullende machines voor grondsimulatiesoftware. Alle software was op maat geschreven in assembleertaal. Er bestond niets van de plank dat de taak kon uitvoeren. Tijdens Apollo werd het systeem uitgebreid en voor de Space Shuttle werd het opgewaardeerd naar IBM 370-mainframes, daarna naar IBM 3083-systemen na de Challenger-ramp, maar de computertechnologie verschoof steeds meer weg van grote mainframes naar gedistribueerde architecturen, een trend die de basis legde voor het moderne MCC. Na de MCC-21-modernisering (2012–2014) is de infrastructuur gebaseerd op een gedistribueerde, op Linux gebaseerde omgeving met moderne workstations per console. De specifieke softwarelagen zijn: Telemetrie-verwerking en -display. Het hart van iedere consolepositie is een systeem dat de ruwe telemetriestroom van het ISS ontvangt, decodeert, alarmen genereert en visualiseert op de schermen van de vluchtcontroleur. NASA's JSC heeft hiervoor door de jaren heen propriëtaire grondssoftware ontwikkeld. De drie oorspronkelijke functionele systemen van het MCC waren het Communications, Command and Telemetry System (CCATS), het Display/Control System en het Data Processing System/Real Time Computer Complex. De moderne opvolger van dit systeem is het EHS, de Enhanced Health System, dat telemetriedata verwerkt en naar consoleschermen distribueert. Dit is in-house NASA JSC-software.
Open MCT (Mission Control Technologies) is een volgende-generatie mission control-raamwerk voor datavisualisatie op desktop- en mobiele apparaten, ontwikkeld bij NASA's Ames Research Center in samenwerking met het Jet Propulsion Laboratory. NASA Het is open source (beschikbaar op GitHub) en kan streaming en historische data, beelden, tijdlijnen, procedures en andere datavisualisaties op één plek tonen. Open MCT wordt gebruikt bij JPL en Ames, en JSC gebruikt het als basis voor bepaalde visualisatietoepassingen, maar het is niet het primaire consolesysteem voor ISS-real-time vluchtcontrole in FCR 1. Cimarron Software Services is een bedrijf dat door NASA is gecontracteerd sinds 1988 en real-time oplossingen levert voor Mission Control ter ondersteuning van bemande ruimtevaartoperaties. Dit is een van de contractors die maatwerksoftware schrijft en onderhoudt voor de specifieke consolefuncties, zoals het systeem voor de CRONUS-console dat command-and-data-handling van het ISS bewaakt. De TOPO-controleur, verantwoordelijk voor de baan van het ISS, gebruikt gespecialiseerde baanmechanische software. Het bekendste pakket is het GOST-systeem (Ground Operations Support Tool) en aanverwante JSC-intern ontwikkelde trajectberekeningstools. Voor Orion/Artemis-missies zijn nieuwe FDO-tools ontwikkeld die de baan naar en om de Maan berekenen. De FAO (Flight Activities Officer) werkt met gespecialiseerde planningssoftware voor het samenstellen van de dagelijkse en wekelijkse tijdlijn van de bemanning. NASA JSC heeft hiervoor het OSTPV (Operations Support Tasking and Planning Viewer) ontwikkeld, een intern planningstool dat activiteiten van de bemanning, EVA's, lanceringen van bevoorradingsvoertuigen en experimentenschema's integreert.
Waarom is het MCC zo belangrijk?
Het belang van Mission Control wordt het duidelijkst zichtbaar in crisissituaties. Apollo 13 is het meest geciteerde voorbeeld, maar er zijn tientallen andere momenten waarop de vluchtcontroleurs in Houston een verschil hebben gemaakt tussen leven en dood. Tijdens Apollo 12 sloeg de bliksem twee keer in kort na de lancering, waardoor meerdere systemen uitvielen. Vluchtcontroleur John Aaron herkende onmiddellijk het terugkerende patroon, hij had het eerder gezien tijdens een test, en gaf de oproep 'SCE to AUX', waarmee een obscure schakelaar werd bedoeld die de stroom herstelde. Had Aaron dit niet geweten, dan was Apollo 12 mogelijk afgebroken. Tijdens de ISS-jaren zijn er tientallen momenten geweest waarbij Mission Control snel en correct heeft gereageerd op technische anomalieën: van rookgeur aan boord tot computerstoringen, van beschadigde zonnepanelen tot lekkende ammoniak koelleidingen. In ieder geval hadden de vluchtcontroleurs procedures klaarstaan, werkten ze samen met de achterkamers en communiceerden ze helder met de bemanning. De combinatie van technische expertise, voorbereiding en de autoriteit om beslissingen te nemen maakt Mission Control onvervangbaar. Het ISS is het meest complexe bouwwerk dat de mensheid ooit heeft gebouwd en boven de aarde heeft geplaatst. Met meer dan een miljoen onderdelen, honderdduizenden sensoren, tientallen computersystemen en een permanente bemanning van zes tot zeven mensen is het station een voortdurende uitdaging voor de technici op de grond. Mission Control levert de continue bewaking die dit vereist: 24/7, 365 dagen per jaar, zonder onderbreking. Geen enkel systeem op het ISS gaat onopgemerkt voorbij het oog van de vluchtcontroleurs in Houston.
Mission Control is ook de bewaarplaats van de operationele kennis van NASA. De procedures, de noodprotocollen, de lessen geleerd uit meer dan zestig jaar bemande ruimtevaart, ze zijn allemaal gedocumenteerd, verfijnd en doorgegeven aan de volgende generatie vluchtcontroleurs. Een vluchtcontroleur die vandaag een console in FCR 1 bemant, profiteert van de gecumuleerde wijsheid van alle vluchtcontroleurs die hem of haar zijn voorgegaan. Dit institutionele geheugen is onvervangbaar en vormt de basis voor de veiligheid van iedere toekomstige missie. Met het Artemis-programma staat Mission Control voor zijn volgende grote uitdaging. De terugkeer naar de Maan, gepland met bemanningen in de Orion-capsule, het Lunar Gateway-station in een baan om de Maan, en uiteindelijk landingen op de maanoppervlakte, vereist fundamenteel andere operationele benaderingen dan het ISS. De communicatievertraging naar de Maan is verwaarloosbaar (circa 1,3 seconden één weg), maar missies naar Mars zullen vertragingen van drie tot twintig minuten met zich meebrengen. Mission Control moet leren delegeren: astronauten op Mars zullen veel autonomer moeten opereren, en de vluchtcontroleurs zullen meer als adviseurs dan als directe besturingsorganen fungeren. Het Exploration Planning Operations Center (EPOC) in Building 30 werkt al aan de operationele concepten voor deze nieuwe werkelijkheid. Simulaties, procedureontwikkeling en softwaretests voor Artemis worden hier uitgevoerd. Mission Control evolueert, maar blijft het zenuwcentrum waaraan alle vluchtbeslissingen worden verbonden.
